Column geschreven door Kim

Het is gebeurd de eerste deuken in mijn kreukloze moederschap.En dat doet pijn, zeg! We zijn veilig de eerste babytijd doorgekomen. Jan droeg namelijk een redressiehelm. Een hele stoere! Door een voorkeursligging ontstond er een afplatting op Jans hoofdje. Om dit weer goed te laten komen kreeg Jan met 4,5 maand een helm. Twee vliegen in één klap: zijn bolletje groeide weer rond en hij kon beuken en vallen zoveel hij wilde. Hij had uiteindelijk toch een helm op.

En beuken, dat is wat Jan deed. Alles werd “liefdevol” aangetikt met zijn helm. Mijn neus, oma’s voorhoofd, papa’s kin, de commode, alle tafels… Jan voelde er niets van maar wij des te meer.
Met 8,5 maand mocht zijn helmpje voorgoed in het plakboek. Zijn bolletje vertoonde geen afplatting meer en zijn voorkeursligging was doorbroken. Ik hield mijn hart vast. Nu botst hij natuurlijk tegen alles aan,zonder helm, dacht ik. En dat deed ‘ie ook in het begin, maar daar kwam hij snel van terug. Pfff…. Kwam ik even mooi weg.

Maar ik had te vroeg gejuicht. Inmiddels is Jan een volleerd kamikazepiloot.Niets is hem te hoog, te ver, te eng, te snel. Nee, Jan doet niets liever dan klimmen, springen, klauteren en rennen. En daarmee bezorgt hij mama grijze haren. Letterlijk.Ik weet inmiddels hoe een hartstilstand moet voelen. Als Jan weer eens op de rugleuning van de bank balanceert, heel hard lacht en roept “Mama SPINGEN” lijkt het net alsof iemand mijn hart fijnknijpt. In een flits weeg ik mijn opties af. Hij is net te ver bij mij vandaan om hem razendsnel van de bank te grissen, maar nu hard ‘nee’ roepen werkt averechts. Hij springt dan zeker, met alle gevolgen van dien. Dus doe ik net alsof ik het oninteressant vind en zeg heel nonchalant “Mama is even bezig”, in de hoop dat hij dan afdruipt en weer fatsoenlijk op de bank gaat zitten.
Helaas, hij denkt dat hij superman is en duikt head first voorover. Afstanden inschatten is nog niet zijn sterkste punt, dus hij komt op het randje van de bank terecht en balanceert daar nog even. Die paar seconden lijken wel uren te duren en alles gaat in slowmotion. Ik ren richting bank, armen vooruit, en probeer hem nog op te vangen. Maar uiteraard kom ik net te laat en dondert meneertje zo op de houten vloer. Tand door zijn lip. Veel bloed en nog meer tranen.Mijn maag draait zich om en ik zit al bijna in de auto om met een rotvaart richting EHBO te rijden.Ik verman mezelf net op tijd, gooi een liter koud water in zijn mond en zie tot mijn grote verbazing dat het allemaal wel meevalt. Het bloed is weg. Zijn lip is nauwelijks kapot en meneertje roept alweer “ijsjuh”. Dus niets aan de hand.

Ik overweeg nog wel een groot rubberen pak te kopen. Of het hele huis te watteren. Maar helaas, dat gaat niet. Waarschijnlijk moet mijn kleine aap de wereld ontdekken door te vallen en weer op te staan. Vallen en opstaan. Zo simpel is het. Er is zelfs een spreekwoord van gemaakt en het zou me niets verbazen als dat door een moeder is bedacht.Dus wanneer hij nu valt, en dat is al ontelbare keren gebeurd, probeer ik een beetje te lachen. Hoewel daar af en toe wel een knap staaltje acteerwerk voor nodig is