Column geschreven door Kim

De meteorologische zomer is gestart. En eindelijk, na een paar koude natte weken, voelt het ook als zomer. Fijne temperatuur, de zon schijnt, een lekker fris windje en een groot glas koude cola. Ik nestel mezelf in onze schommelbank in mijn inmiddels prachtig aangelegde tuin (lees: zeer kind- en onderhoudsvriendelijke tuin). Een boek van Saskia Noort erbij en mijn überhippe pilotenbril op mijn neus. Ik zit meteen in mijn boek, spannend en ik wil nu al weten hoe het verder zal gaan.

‘Mama! Maaaammmmaaaa! Maaahaaaam! MAM!!’ Oh ja, ik heb nog een zoon. En met die woorden vliegt mijn plan om mijn boek te lezen de deur uit. Jan staat bovenop zijn glijbaan en is van plan head first naar beneden te duiken. Wie mijn vorige column gelezen heeft, weet dat ik nu quasi nonchalant lach. Ik ben inmiddels gewend aan het gestunt van mijn zoon. Mijn zoon kan perfect alleen spelen. Hij is net als ik. Wij zijn van het soort dat zichzelf zeer goed alleen kan vermaken. Geen probleem. Als ik 25 miljoen win stop ik direct met werken. Dat schijnt een bizarre uitspraak te zijn, meestal gevolgd door maar 1 opmerking: kun je heel de dag niets doen?! Maar wie had het over niets doen? (In ieder geval: ja hoor dat kan ik.) Ik vermaak me wel. Bovendien vind ik thuis zijn geen straf. Ik heb een heerlijk gezinnetje, een fijn huis, kan alle kanten op en met 25miljoen is niets te gek! Nee ik zou me perfect vermaken.

Maar ik dwaal af. Mijn zoon heeft dus mijn genen. Met 1 verschil, hij wil graag dat ik continu naar hem kijk (hmm in the picture staan zit eigenlijk ook wel in mijn genen…). Dus roept ie non-stop MAMA. Zomaar. Hij heeft niets te melden. Wil niet dat ik mee doe want dan krijg ik een resoluut NEE MAM te horen. Hij wil simpelweg dat ik kijk. En af en toe wat terug roep. Lekker toch. Maar wel moeilijk een boek lezen dan. Dus ik leg mijn boek neer, zet met beide voeten flink af en trek mijn benen op de schommelbank. Zo, heerlijk heen en weer wiegen in de zon. Jammer dat ik niet een butler heb die mijn schommelbank duwt (nog een goede reden om die 25 miljoen te winnen). Om de minuut roep ik PRACHTIG, of GOED ZO! Mama en zoon tevreden. En zo luid ik de eerste zomerdag in. Niet slecht. Ondertussen herinner ik me een artikel dat ik van de week las. Over Luie moeders. Nu klinkt dat niet bepaald positief maar dat blijkt het wel te zijn. Luie moeders zijn gelukkige moeders. Het uitgangspunt: je kind zoveel mogelijk vrijheid geven en pas ingrijpen als het echt noodzakelijk is. Resultaat: een zelfstandig kind en een gelukkige moeder (want meer tijd voor zichzelf).
En zie hier: een luie moeder en haar zelfstandige kind. Beide gelukkig. Op een prachtige eerste zomerdag! Life is good!