Ze zijn er meer dan wij denken: Nederlandse mama’s in het buitenland. Maar hoe kom je daar nou terecht? En hoe is het om te leven als Nederlandse in een ander land? Dat vroeg ik aan Cisca. Via via kwam ik op haar blog terecht. Ze is naar de VS verhuisd omdat haar toenmalige Nederlandse vriend (ach… ze waren pas een paar maanden samen) overgeplaatst kon worden naar het buitenland. Ze heeft bijna 2 jaar op en neer gereisd en uiteindelijk besloten ze te trouwen. Toen is Cisca voorgoed naar de VS verhuisd. Eerst hadden ze afgesproken dat ze zouden kijken hoe het zou gaan. Ondertussen wonen ze er al bijna vier jaar.

Cisca in het kort: ergens in de twintig of dertig, vrouw van de melkboer, werkneemster van de provincie, moeder van een meisje, baby in de buik (begin juli wordt de kleine spruit verwacht), woont in de VS en heeft heimwee naar Yokidrink, skeeleren over de dijk, fietsen en haar lieve vriendinnetje. Om het leed wat te verzachten proberen ze een of twee keer per jaar naar Nederland te gaan en een of twee keer per jaar komen er familieleden of vrienden over uit Nederland. Vrienden en familie mist ze het meest. Dat zou een reden voor haar kunnen zijn om terug te gaan naar Nederland.

Verhuizen naar Amerika. Een heel avontuur. En, hoe is dat nou? Wonen in de VS?
“Wat betreft wonen is het zo dat we hier een groter huis hebben, vrijstaand met een grote tuin. Ik weet niet zeker of dat er in Nederland ook in zou zitten voor ons. Daarbij is er sowieso meer ruimte hier en spreekt ook het klimaat ons meer aan. In de regio waar wij wonen hebben we iets strengere winters en iets warmere zomers en vooral het voorjaar en de herfst zijn echt heerlijk hier. Ook is het hier veel lichter, dus we staan nooit in het donker op en alleen in december en januari is het om vijf uur ’s avonds al donker. Wij wonen in een echte suburb maar hebben wel gekozen voor een wijk met huizen uit de jaren veertig, gebouwd door een Oostenrijker. De bouwstijl in een echte Amerikaanse suburb sprak ons niet heel erg aan en onze wijk doet dus een beetje Duits-Oostenrijks-Europees aan.”

Is het altijd een droom van je geweest om naar het buitenland te verkassen of had je geen keus?
“Ik had zeker wel een keuze, want mijn man was ook wel teruggekomen naar Nederland als ik dat had gewild. Maar we hadden beiden al eerder in het buitenland gewoond en wisten dus min of meer waar we aan begonnen. Wonen in het buitenland is iets dat ik altijd al wilde, al was de VS misschien niet het eerste land waar ik zelf voor had gekozen. We zijn ook beiden Nederlands, dus mochten we beslissen dat we het hier niet meer naar ons zin hebben, kunnen we vrij gemakkelijk terug verhuizen. Dat is natuurlijk anders wanneer je een buitenlandse partner hebt.”

Hoe zien je dagen in Amerika er uit?
“Op zich zijn mijn dagen in Amerika denk ik niet anders dan mijn dagen in Nederland zouden zijn. Mijn werk is ongeveer veertig minuten rijden, dus ik vertrek rond acht uur ’s ochtends. Mijn man brengt onze dochter naar de opvang en ik haal haar dan ’s middags rond vijf uur weer op. Op maandagen en vrijdagen blijft een van ons thuis bij haar, dus dan doen we meestal iets rustiger aan. In het weekend spreken we vaak af met vrienden of gaan we op stap.”

Inburgeren, in Nederland word je ermee doodgegooid. In Amerika behoort inburgeren ook tot het proces van ‘gaan wonen in het buitenland’. Omdat Cisca vrij snel een baan had gevonden was ze best snel ingeburgerd. Op haar werk leerde ze snel nieuwe mensen kennen. Daarnaast zijn ze lid van de lokale Nederlandse club. Die organiseert ongeveer een keer per maand een activiteit en meestal gaan ze daar wel naar toe. Via de kinderopvang kennen ze ook weer veel andere ouders en de contacten met de buren verlopen ook prima. Je zult het contact toch zelf moeten opzoeken als je in een ander land woont, want het komt je niet aanwaaien. Jij bent de vreemde eend in de bijt, dus meestal komt het er op neer dat jij degene bent die op anderen moet afstappen.

Cisca heeft Planologie en Midden-Oosten Studies gestudeerd en werkt in de VS als planner van de provincie waar ze wonen. Het vinden van een baan hoort ook bij het inburgeren, al had Cisca die al snel gevonden. Toen ze in de VS kwamen wonen heeft ze een heleboel open sollicitaties gestuurd naar gemeentes, ingenieursbureaus en provincies. En op een dag werd ze gebeld door haar huidige werkgever dat ze misschien wel een geschikte baan voor haar hadden. Ze was, en is nog steeds, verbaasd dat ze uiteindelijk is aangenomen. Cisca: “Het is erg leerzaam om te zien hoe het Amerikaanse overheidssysteem in elkaar steekt en ik ontmoet soms zelfs wel eens senatoren en de gouverneur. Dan ben ik stiekem wel trots op mezelf dat me dat zomaar is gelukt.”

Cisca heeft een dochter en de tweede is op komst. Haar dochter is geboren in Amerika, dus eigenlijk weet ze niet beter. Soms vindt Cisca het wel moeilijk dat haar dochter haar opa’s en oma’s en andere familie zo weinig ziet. Ze proberen regelmatig met andere mensen af te spreken, zodat haar dochter toch veel contacten heeft en andere mensen leert kennen.

Een vreemd land betekent ook een vreemde taal. In dit geval de Engelse taal. Kunnen jullie uit de voeten met een ‘vreemde’ taal? En je dochter?
“Ik sprak al goed Engels voordat ik naar de VS verhuisde, dus dat was gelukkig geen probleem. Tegenwoordig denk en droom ik zelfs in het Engels, alhoewel we thuis Nederlands praten en ik ook in het Nederlands log. We voeden onze dochter tweetalig op. Ze is nu achttien maanden en langzaam beginnen we dat wel te merken. Tot nu toe kent ze meer Engelse woordjes dan Nederlandse en woorden die in beide talen hetzelfde zijn, zijn makkelijker voor haar. Ik ben wel heel benieuwd hoe het in de toekomst zal gaan, maar we zien bij vrienden die hun kinderen ook tweetalig opvoeden dat die kleintjes het gewoon erg snel oppakken.”

Wat doe je graag in je vrije tijd?
“Ik ga een keer in de week naar yoga en probeer ook nog een keer in de week te sporten, maar dat laatste schiet er wel eens bij in. Ik ben secretaris van de Nederlandse club, hou van naaien en probeer regelmatig te loggen. Met daarbij werk, mama zijn en mijn sociale leven, zijn mijn dagen behoorlijk gevuld.”

Als ik in een ander land zou wonen zou ik ervoor zorgen dat ik elk stukje van dat land zou zien. Geweldig toch? Zomaar in het weekend zo’n vreemd land verkennen? Cisca: “Wij gaan erg veel op stap, zeker als ik dat vergelijk met bijvoorbeeld mijn collega’s. In het weekend verkennen we vaak de omgeving; we gaan naar steden in de buurt, of bijvoorbeeld kamperen. Ook neem ik regelmatig onbetaald verlof, alhoewel veel van onze vrije tijd ook opgaat aan reizen naar Nederland. Wanneer mijn man of ik naar een conferentie gaan voor het werk, proberen we ook altijd met elkaar mee te gaan. Sinds onze dochter is geboren gaat dat natuurlijk iets minder makkelijk. We hebben al veel delen en steden in de VS bezocht, maar naar de westkust van de VS zouden we nog erg graag willen. Helaas is het voor ons (wij wonen aan de oostkust) bijna net zover als naar Europa, dus daar moeten we echt een keer tijd voor uit trekken.”

Cisca, ben je gelukkig met je leven zoals dat nu is?
“Oooo, wat een moeilijke vraag…haha. Wij hebben het naar ons zin en ik ben blij dat ik de kans heb gegrepen om hier naartoe te komen. Het is erg bijzonder om te leren hoe dingen in een ander land werken, zowel zakelijk als bijvoorbeeld met betrekking tot kinderen. Soms kriebelt het wel weer eens en wil ik nog wel naar een ander land voordat de kinderen naar school moeten en we ons echt moeten settelen. Soms heb ik natuurlijk heimwee, maar ik denk wel dat ik nu in Nederland ook heimwee naar de VS zou hebben.”

In de toekomst is de familie van plan om weer naar Nederland te verhuizen. Voordat de kinderen echt naar school gaan willen ze zich misschien weer hier gaan vestigen. Tot die tijd kun je de avonturen van Cisca & Co in Amerika volgen op hun blog.

http://www.kobusenco.com