Caroline
Tweeps voor Kika
Statistieken. Ze zijn er in alle soorten en maten. Op tv, in de krant, langs allerhande social media, worden we er mee om de oren geslagen. Neem nou die cijfers die we, tenzij je onder een steen hebt gezeten, allemaal kennen; de confronterende cijfers die ons in gemiddeld élk vrouwenblad vertellen dat zeker één op de drie vrouwen geconfronteerd zal worden met het krijgen van kanker. Van die statistieken die bijdragen aan bewustwording. En misschien – vele, véle …
Lees verder
Dwèrsklippelgat
Persoonlijk vond ik dat het de hoogste tijd was. Mijn dagelijks leven stond tenslotte fulltime in het teken van de kinderen. Ik was een personal assistent, bardame, interieurverzorgster, kraamhulp en stewardess ineen. Het was wel weer eens tijd voor mijzelf. En ondanks de al zeker vijf jaar voordurende, volcontinu onderbroken nachten, leek het me – om nog steeds volslagen duistere redenen – een strak plan om die tijd voor mijzelf op een zaterdagavond in te …
Lees verder
Praten over ontsluiting, weeën en bevallen
Tante Esther zit op de bank. Ze is onverwacht even komen aanwaaien. Eén van de grote voordelen van onze laatst ondernomen verhuizing; dat mijn zusje en ik nu eindelijk op ‘aanwaaiafstand’ van elkaar wonen. Ze is aan komen waaien en zit nu pontificaal en breeduit op onze bank. Haar bolle buik ferm vooruit. Die buik én tante Esther zijn vandaag het object der affectie van peuter Floor. Floor is van nature al een knuffelkont van maar nu tante Esther …
Lees verder
Marktplaatsklaar
Ze worden volgens mij nog nét niet – onder luid gejuich – ritueel verbrand; de wipstoeltjes, de boxen, de kinderstoelen, de maxi-cosi’s. De ruimtevreters. Zo her en der om mij heen, voorál bij de gezinnen waar de jongste nu zo zoetjes aan de peuter-, soms al kleuterleeftijd bereikt, wordt met onverholen enthousiastme de zolder leeggetrokken, de woonkamer leegggeruimd, het marktplaatsaccount aangevuld. De overhaast gekochte duowagen, de draagzak, het voedingskussen. De twee voetenzakken, het wiegehemeltje. Ze worden, …
Lees verder
Van geluk
Slechts één keer knipperen met mijn ogen. Nou ja, bijna dan. Er kwam iétsjes meer bij kijken maar dan ook weer niet noemenswaardig. Eén keer knipperen met mijn ogen en ik was, zomaar, drie kinderen rijk. De wens was daar en zó was daar het leven in mijn buik. Tot drie keer toe. De tijd was rijp en zó hield ik me, tot drie keer toe, een puntgaaf mensje in mijn armen. Zomaar. Alsof het …
Lees verder
De verloren zaak
Naïef was ik. Net als ál die andere verwachtingsvolle, potentiële ouders in spe. Met hoogdravende, antroposofisch getinte ideeën over opvoeden en aanverwante zaken hoog in het vaandel. Waarschijnlijk vooral over de aanverwante zaken; de uiterlijke kant van de zaak. De nuffige neus ophalend wanneer we ons op zaterdag, winkelend voor onze ‘hip-and -happening’ geconfronteerd zagen met de kleine karavaantjes die in de volksmond ‘gezinnen’ genoemd worden. Snotneuzen en slaapkamerhaar. Gevlekte gevaartes met daarin, zittend, maar vaker …
Lees verder
Mijn leven als P.A.
Oud nieuws. Ik weet het. Maar vooruit, zo op de valreep van de zomervakantie kies ik voor de makkelijkste weg en besluit een openstaande deur in te trappen… Net als u wist ik het heus wel: het leven verandert onherroepelijk met de komst van een kindje. Bergen met literatuur zijn er over geschreven. Over de veranderingen in je relatie, over wat het doet met je vrije tijd, over het gebrek aan slaap. Gelukkig weet dezelfde literatuur over het …
Lees verder
Van winst en verlies
Elke ochtend als ik uit de douche kom, doe ik het weer: tegen beter weten in stap ik op het koude metaal van mijn huisvriend ‘Grundtal’. Onze digitale, tot twee cijfers achter de komma, weegschaal. Ikea is van alle markten thuis… Onze relatie is ambivalent: we hebben een haat-liefde verhouding, zogezegd. Of die hádden we. In de dagen dat ik ontevreden was over mijn gewicht, de cijfers schommelden en het nog zinvol leek mijzelf van …
Lees verder
Loading ...