De pretecho

Onze dochter krijgt een gezicht…

Vorige week vrijdag was de dag die al een paar weken opviel op de kalender. “Pretecho” stond er groot op geschreven. Nu was ik bij de eerste echo en bij de twintig-weken-echo echt superzenuwachtig. Trillende benen, knikkende knieën. Je kent het wel.

Dit keer was het gelukkig anders. Geen druk op de ketel door medische onderzoeken. De eerste echo is natuurlijk geweldig om voor het eerst het kindje te zien. Daarbij werden wij gerustgesteld dat het goed ging en dat er geen reden voor bezorgdheid was.

De twintig-weken-echo had twee kanten. De APK voor baby’s is de ene kant. Ieder hoekje en gaatje wordt bekeken; zit het wel goed? En dan de leuke kant waarbij we erachter kwamen welk geslacht ons kindje heeft.

En dan is er de pretecho. Geen gedoe met medische termen. Gewoon een preview van het kindje. Ons kindje, onze dochter.

Wij hadden de afspraak bij Babyview in Zoetermeer. In een kantoorpand heeft dit bedrijf een klein gedeelte gehuurd waar de echo’s gemaakt worden. Het zag er bij binnenkomst al gezellig uit. Gelukkig hadden wij de afspraak vrij vroeg, waardoor de koffie nog vers was. Nu ben ik ervan overtuigd dat de dame die aanwezig was er heel goed voor zorgt dat de koffie altijd vers is.

Een kop verse koffie verder werden we naar binnen geroepen. Een aardige vrouw, dezelfde die de koffie vers houdt, verwelkomde ons. Even de vraag welk pakket we wilden en toen mocht mijn vriendin op de bank gaan liggen.

Van dat spul erop en kindje kijken maar.

Onze dochter is vrij druk. Ze houdt ervan om in beweging te zijn en het liefst zo hard en vaak mogelijk. Mijn vriendin vertelt de laatste weken vaak genoeg over de interne mishandeling die ze mee moet maken. Maar ze ondergaat het met liefde. Heel veel liefde.

Onze liefde lag lekker in de buik te rommelen. Ze was wakker, dat was zeker. En al heeft ze normaliter een hekel aan het ondergaan van echo’s en het laten luisteren naar haar hartje, nu onderging ze het goed. Het is namelijk meer dan eens gebeurd dat ze bij de verloskundige wegzwom tijdens het luisteren, of de doptone gewoon wegtrapte.

Deze dag niet. Ze lag lekker en speelde wat met haar handjes en knietjes. Het mooie 3D-beeld deed zijn werk. Ons dochtertje prachtig in beeld. Haar mondje, oogjes, neusje en handjes. Alles passeerde de revue. Haar voetje, inmiddels al meer dan vijf centimeter groot, en haar hartje. Het kloppende hartje doet altijd iets met me. Ik vind het zo indrukwekkend. Zeker toen onze dochter nog een klein garnaaltje was stond ik versteld van het kloppend orgaan.

En kloppen deed het. Alles klopte. Haar gezichtje lag verscholen in de placenta. Het zal vast lekker liggen. In dat opzicht lijkt ze op haar mama. Zij ligt ook altijd in haar kussen met de dekens over zich heen. Wat een mooi gezicht.

En een mooi gezicht heeft ze zeker. Ze lijkt iets op mij, maar vooral op zichzelf. Ze is mooi met haar nu al bolle wangetjes en leuke neusje. Die neus lijkt op die van mij, maar dit is de betere versie. Haar versie.

Ze is zo mooi! Ik kijk iedere dag even naar de foto’s die we hebben meegekregen. Even een kleine blik op haar mooie gezichtje. Meer dan eens ben ik onder de indruk van haar mooie gezichtje. Dat mijn vriendin en ik voor zoiets moois verantwoordelijk zijn ontroerd me.

De pretecho doet zijn naam eer aan. Pret hebben wij ervan. Het duurt nog een paar maanden voor we onze dochter in het echt zien, maar met deze echo komen we die tijd vast goed door. En met de gedachte aan haar gezichtje helemaal. Haar mooie gezichtje. Onze mooie meid.

© Geschreven door Marko

Deze artikelen vind je misschien ook leuk

• Twintig-weken-echo: Pretecho?
• Abortus
• Tot de dood u scheidt?
• Mommy Measure
• Niet eerlijk