De 16-jarige Juno Macguff ontdekt dat ze zwanger is. De vader is de sportieve, maar vrij sullige Paulie Bleeker. Impulsief wil ze abortus plegen, maar ze verandert snel van gedachten in de wachtzaal van een abortuskliniek. De tweede optie is adoptie. Samen met haar vriendin gaat ze op zoek naar het ideale gezin. Vanessa en Mark Loring worden de uitverkorenen. Het koppel is hip en succesvol en valt onmiddellijk in de smaak bij Juno. Het duurt dan ook niet lang of ze heeft een vriendschapsband met Mark, die net als zij een muziekliefhebber is. Terwijl de Lorings zich voorbereiden op de komst van de baby, probeert Juno haar zwangerschap samen met haar tienerleven te combineren.
Af en toe zie je een film die briljant is. Juno vind ik zo’n film. Toevallig opgenomen en toevallig aangezet op een avond dat ik De Baas Over De Televisie was, terwijl manlief na een drukke dag in slaap gesukkeld was in zijn luie stoel. Een film over een meisje van zestien, dat per ongeluk zwanger geraakt was: dat leek me een film die Jeroen niet per se wilde zien en dus zette ik hem aan.
Het bijzondere introfilmpje sprak me al meteen aan. Inclusief muziekje. (Heerlijk, beluister en bekijk het zelf op http://youtu.be/20PQBtyfNZY.) Alleen al het loopje van Juno was goed. Dat beloofde wat.
Toen de rest: een heftig verhaal, komisch gebracht (hilarisch hoe de zwangere puber met haar vader, stiefmoeder en halfzusje in alle haast bijna naar de auto rént – ik was in die toestand wat minder springerig, meen ik me te herinneren). Ik vond de film heel bewust niet voorspelbaar. Daar denk ik normaal gesproken nooit zo over na als ik een film zie, maar nu viel het me tijdens het kijken op.
En natuurlijk dacht ik terug aan toen ik zelf die leeftijd had. (Confronterend: ik ben meer dan twee keer zo oud inmiddels…) Ik weet nog dat ik vond dat als ik zwanger zou raken, ik het kindje hoe dan ook zou houden. Dat ik alle verantwoordelijkheid zou nemen. Ik denk dat ik niet wist wat ik zei. Een van de mooiste scènes uit de film vind ik die op het laatst: de baby is geboren, de vrouw die zo ontzettend graag moeder wilde zijn werd door Juno’s baby inderdaad mama en een paar maanden later springt Juno vrij als een vogel op haar fiets om haar vriendje (De Vader Van) op te zoeken om samen wat muziek te maken. Ik ben een groot voorstander van mama’s en baby’s bij elkaar houden waar het kan, maar bleek ineens toch ook een groot voorstander van jongeren hun jeugd volledig laten beleven. Zonder de zorgen die papa’s en mama’s hebben.
En ja, ik heb gehuild. De tranen rolden natuurlijk over mijn wangen tijdens het moment waarop Juno’s zoon geboren werd. Dat arme meisje, zou ze zomaar die prachtige baby – haar kindje, háár kindje! – naar een andere mama laten gaan. En die arme baby, negen maanden in zijn mama gegroeid, met alle bekende veilige hartklop- en oprispinggeluidjes… hij zou ineens in de armen van een mama met hele andere hartkloppingen en oprispingen liggen.
Laat ik met heel mijn hart hopen dat Isabel en Ruben zo verstandig zijn om, als ze (tegen hun 37e – laat ik het niet eerder merken!) uitgespeeld zijn met Playmobil en Lego en dan misschien eens interesse krijgen in het andere geslacht, hun voorzorgsmaatregelen te treffen. Want hoe happy Juno’s end ook was… zulke situaties kunnen maar beter voorkomen worden!
© Geschreven door Nathalie
Loading ...
Je moet ingelogd zijn om een krabbel te kunnen plaatsen.
Inloggen