Wij mogen weer!

Monica en haar vriend Louis proberen zwanger te worden. Volg haar belevenissen, verplichte klusavonden en ontwikkelingen via Love2BeMama. Lezen wat eraan voorafging? De blogs van Monica zijn hier na te lezen.

Kom schat, we moeten weer
De vorige maanden merkten we al dat het verplichte ‘klussen’ niet zo makkelijk en leuk is als het misschien voor sommige mensen lijkt. Vooral voor Louis bleek het een behoorlijk groot verplichtingsfactor te hebben. Nu vraag je je misschien af wat het probleem is, want wie wil nu niet vaak seks? Maar zodra het een verplichting wordt is het toch echt een heel ander verhaal. Als ik had uitgerekend wanneer ik ongeveer mijn eisprong zou kunnen hebben vertelde ik dat altijd aan Louis. Leek me handig als hij wist wanneer de ‘klusperiode’ zou starten. Maar hoe maak je elkaar duidelijk op welke dagen er ‘geklust’ moet worden? “Kom schat, we moeten weer” of “Kom lieverd, het is weer tijd om te ‘klussen’ vanavond” is niet echt subtiel. Het op een meer romantische manier aanpakken doe je op een gegeven moment ook niet meer. Zodra de kaarsen op tafel komen, je lekker uitgebreid kookt, iets leuks aantrekt, enz. weet de ander ook gelijk hoe laat het is natuurlijk… Wij besloten vanaf nu in de agenda een hartje te zetten op de dagen dat er ‘geklust’ moest worden. Zo wisten we allebei hoe en wat, maar zo voelde de druk misschien voor ons beiden iets minder groot. Zoals ik al eerder schreef, ondanks dat we natuurlijk ontzettend graag een kindje wilden, het moest wel leuk blijven. Voor ons werkte deze hartjes manier in de agenda prima.

Geslaagd of hopeloos gezakt?
Een aantal dagen later werd ik gebeld over de uitslag van ons ‘samenlevings-seks-examen’. De uitslag was positief. Er was genoeg baarmoederhalsslijm gevonden, de zuurgraad was goed en de helderheid was ook prima. En misschien wel het belangrijkste, er waren voldoende levende, actieve zaadcellen aangetroffen. Mooi! Toch nog iets wat goed werkt in mijn lichaam was het eerste wat ik dacht. Hiep Hoera! We waren geslaagd voor ons samenlevings-seks-examen. Een certificaat of diploma hebben we niet eens gekregen. En dat terwijl ons resultaat boven gemiddeld goed was. Ach ja, het is ook niet echt een diploma wat je op je CV zet, dat scheelt. Natuurlijk is het goed dat dit soort onderzoeken worden uitgevoerd. Als je zuurgraad te hoog is of je hebt te weinig baarmoederhalsslijm, dan kunnen de zaadcellen niet goed naar je eitjes. Op internet had ik er al wel het een en ander over gelezen. Je wilt toch weten hoe en wat als je ‘gezakt’ bent voor je examen. Op internet las ik dat als een test bij herhaling negatief uitvalt (bij goede baarmoederhalsslijm- en zaadkwaliteiten) zonder dat er sprake is van een te hoge zuurgraad, men spreekt van een “cervicale” factor die een oorzaak zou kunnen zijn van het niet zwanger worden. In de regel zou dan worden overgegaan tot behandeling met intra-uteriene inseminatie (IUI), om via deze behandeling de baarmoederhals met een dun slangetje te passeren en een hoeveelheid zaadcellen, geconcentreerd in een klein volume die na bewerking van het zaadmonster zijn verkregen, direct in de baarmoeder te brengen rond het moment van de eisprong. Hiermee wordt de negatieve invloed van de baarmoederhals omzeild. Toch las ik ook dat de uitslag van een samenlevingstest niet altijd als leidraad wordt gehouden. Vaak wordt na een negatieve uitslag de test dus nog een of meerdere keren herhaald.

Medische molen
Wat was ik blij dat dit bij ons niet nodig was! Geloof me, zo’n ‘examen’ wil je niet te vaak af leggen. Daarnaast waren we natuurlijk ongelooflijk blij dat we (voorlopig) niet nog verder die medische molen in hoefden. Als je zelf in die medische molen zit, of zelf al langere tijd zwanger probeert te raken, krijg je alleen maar nog meer respect voor de mensen die nog verder in die medische molen zitten. Geloof me, ook mentaal is het allemaal niet niks. Sommige dingen vond ik bijvoorbeeld al best wel vrouw onterend. Ik bedoel, je ligt daar om de zoveel weken weer met je benen wijd, krijgt weer een inwendig echo en elke keer is het (bij ons in ieder geval) een andere gynaecoloog. Ook al is het voor de gynaecologen werk en zien zij die inwendige echo’s net als ik mijn werk zie, als je daar ligt voelt dat echt niet zo! Hoe vaak je ook een inwendige echo krijgt, wennen doet het nooit. Althans, dat vind ik. Natuurlijk onderga je het allemaal, want het is voor een heel goed doel. Maar dat wil niet zeggen dat je met gemak of plezier er even lekker voor gaat liggen voor je gynaecoloog. Elke keer weer besefte ik me meer en meer dat er zo ongelooflijk veel vrouwen zijn die veel meer (hebben) moeten doorstaan om zwanger te mogen worden. Dan dacht ik bij mezelf “Kom op Moon, dit valt allemaal nog reuze mee!” Maar ik ben wel van mening dat welke behandeling of onderzoek je dan ook bij een gynaecoloog krijgt, dit voor elke vrouw niet gemakkelijk of plezierig is. Hoe ver je dan ook in die medische molen zit.

© Geschreven door Monica

Wil jij dat anderen deze blog ook lezen? Deel het met de rest van de wereld via onderstaande icons.
Klik en plaats!